Pierwsze wiadomości o szynszylach pochodzą z 1591 r., kiedy Joseph de Acosta opisał je jako zwierzęta wysoko cenione ze względu na jakość okrywy włosowej przydatnej na futra i na koce. W pierwszej połowie XVIII wieku podjęte zostały w Chile próby hodowli szynszyli w klatkach. Próby te kontynuowano, bez większych sukcesów, do począt­ków naszego stulecia. Nieoględne polowania i masowy odłów dzikich szynszyli wyniszczyły z czasem te zwierzęta prawie zupełnie, a równo­cześnie hodowle ich, prowadzone na terenie Chile, wyginęły wskutek bliżej nieokreślonych schorzeń. Początkiem nowoczesnej hodowli szynszyli stała się dopiero działal­ność Amerykanina Chapmana, który z wielkim trudem zestawił stadko hodowlane tych zwierząt i przewiózł je do Inglewood w Kalifornii. Masowego charakteru nabrała jednak hodowla szynszyli dopiero po dru­ giej wojnie światowej. Okres jaki upłynął między rokiem 1945—1954 charakteryzuje gwałtowny wzrost ilości hodowanych szynszyli. Nie zwra­cano jednak w tym czasie większej uwagi na jakość produkowanych futer. Dopiero niepowodzenia, które spotkały hodowców w Nowym Jorku pod­czas pierwszych specjalnych aukcji skór szynszyli spowodowały, że od­tąd zwracano uwagę na wartość hodowlaną stada. W związku z tym, we wszystkich krajach wskutek ostrej selekcji, znacznie zmniejszono liczeb­ność stada podstawowego szynszyli, których liczba obniżyła się po roku 1954 w hodowlach USA z 14 000 na 4 000 sztuk, a w Kanadzie z 2 000 na 400. Stopniowo jednak hodowla szynszyli została odbudowana na no­wych zasadach, dzięki czemu liczba skór szynszylowych przeznaczonych w USA na sprzedaż doszła w 1962 r. do 100 000 sztuk, przy czym wskutek poprawy jakości uzyskiwano za nie średnio po 20 $ za sztukę. Popyt na dobre skórki szynszyli jest wciąż duży. Skórki nie odpowiadające wy­mogom wzorca międzynarodowego hodowcy niszczą. W Polsce hodowlę szynszyli zapoczątkowano w 1956 r. Obecnie w na­szym kraju zarejestrowano około 800 hodowców szynszyli, trzymających stado rozpłodowe liczące łącznie ponad 3 000 samic. Na terenie Ameryki Południowej znane są trzy gatunki szynszyli żyjących dziko. Obecnie dla celów futrzarskich hodowane są wyłącznie szynszyle małe pochodzące z Chile, Boliwii, Argentyny i południowego Peru, gdzie żyją one między 20° a 32° szerokości geograficznej południo­wej, osiągając w Andach wysokości nawet do 4000 m npm. Występują jednak również na nizinach nadmorskich. Według G. C. Simpsona (1945 r.) szynszyle zaliczamy do rzędu gryzoni (Rodentia), rodzaju szynszyle (Chinchilla Benn). Obok hodowa­nych na futerka szynszyli małych (nadbrzeżnych albo nizinnych) (Chin­chilla velligera = Ch. lanigera Mol.) na wolności występują jeszcze szyn­szyle duże albo górskie (Ch. brevicaudata Wirth) o szarobrunatnej okry­wie włosowej oraz szynszyle królewskie (Ch. redl). Te ostatnie są naj­cenniejsze, lecz zostały zupełnie wytępione na swobodzie.