Hodowlę użytkową szopów na futra zapoczątkowano w Polsce ok. 1955 roku. Poszczególne okazy tych zwierząt trzymane były jedynie przez nie­licznych drobnych hodowców. Pewną ilość szopów trzymano też w ogro­dach zoologicznych, dla celów pokazowych. Wielkofermowa hodowla szo­pów nie rozwinęła się, a istniejące fermy hodowlane zostały w większości zlikwidowane tak, że obecnie hodowla tych zwierząt nie jest rozpowszech­niona w naszym kraju. Szop ma gruby, beczkowaty tułów, spiczasty pysk, szerokie czoło, szeroko rozstawione stojące uszy, niedługi puszysty ogon z typowymi, poprzecznymi pręgami. Długość tułowia szopa wynosi 65—70 cm, długość ogona do 25 cm. Okrywę szopa tworzą długie, stosunkowo grube włosy pokrywowe i gęste, zwarte podszycie. Jest to futro bardzo trwałe, niewiele ustępu­jące najtrwalszym znanym futrom wydry morskiej, wydry i bobra, a trwalsze od wszystkich innych futer. Maść szopów jest szara, grzbiet — brunatno-czarny, podbrzusze jasne. Na oczach szopy mają charaktery­styczną ciemną maseczkę. Czarniawe pierścienie otaczają ogon. W handlu futrzarskim szczególnie cenione są skóry szopów o umaszczeniu popiela­tym, bez domieszki odcieni brązowych i żółtych. Udało się również wyho­dować szopy czarne i białe (albinosy). Zwierzęta tych dwu odmian mają jednak słabą konstytucję i z tej przyczyny hodowla ich nigdzie się nie rozpowszechniła. Szopy odmiany standardowej o umaszczeniu „dzikim" mają wiele zalet, dzięki którym doskonale nadają się do hodowli. Są łagodne, odporne na choroby i mało wymagające. Nie rozpowszechniły się jednak ze względu na małe zastosowanie ich futer. Szopy hoduje się w klatkach o wysokości 1,80 m, szerokości 1 m i długości 2 m. Klatki te powinny mieć drewnianą podłogę. Obciągamy je siatką z grubego, 2—2,5 mm drutu. Oczka takiej siatki powinny mieć średnicę ok. 40 mm. Klatki dla szopów ustawia się na nóżkach wysokich na 25 do 30 cm. Wewnątrz każdej klatki dla szopa powinien znajdować się pionowo ustawiony, niewysoki pień drzewa z kilku rozgałęziającymi się konarami, wanienka z wodą do płukania karmy i do kąpieli, skrzynka z piaskiem, do której szopy oddają kał, ławeczka drewniana, przytwier­dzona do ściany klatki na wysokości ok. 1,50 m. Do klatek przeznaczonych dla samic wstawia się dodatkowo skrzynkę gniazdową z kotnikiem. Klatki na fermie szopów ustawia się szeregami w 50—60-centyme-trowych odstępach. Praktyczne jest łączenie klatek osiatkowanymi tune­lami o przekroju 20X20 cm, zamykanymi z obu końców drewnianą lub metalową zasuwą. Ułatwia to przepędzanie zwierząt z klatki do klatki w okresie kojarzenia. Wielu hodowców buduje specjalne, duże klatki, dwukrotnie większe od opisanych, przeznaczone dla odsądzonego od ma­tek przychówka.