GRUPA - PSY PASTERSKIE LUB OWCZARSKIE Pasterskimi nazywamy psy użytkowe do pilnowania i pędzenia stad zwierząt (bydła, owiec). Wszystkie one są spo­krewnione z psami bojowymi i przypominają lżejszego doga ty­betańskiego, wszystkie w mniejszym lub większym stopniu są po­dobne do siebie. Służba ich polegała kiedyś na pilnowaniu stad zwierząt i obronie przed wilkami, niedźwiedziami i złodziejami, ewentualnie na poskramianiu agresywnych buhajów oraz na po­mocy pirzy pędzeniu zwierząt na targowisko lub do rzeźni (nieraz na duże dystanse). Były raczej psami obrończymi. Psy owczarskie były pomocnikami owczarzy. Pilnowały pól uprawnych przed powierzonymi im świniami czy owcami, przeganiały stada z miejsca na miejsce. Były poza tym doskonały­mi czujnymi stróżami obejścia, a także opiekunami stad indyków i ferm kurzych przed szkodnikami — lisami, kunami, a nawet ptactwem drapieżnym polującym na pisklęta. Psy te od setek pokoleń pomagały człowiekowi przy pasieniu stad, głównie owiec i przy tej współpracy uległy surowej selekcji. Owczarz bowiem nie mógł używać psów niepojętnych i niepo­słusznych. Psy owczarskie ujmują swą uległością i gorliwym wy­konywaniem rozkazów, są one dobrymi stróżami, a także dziel­nymi obrońcami,, choć odwaga ich nie jest tak wielka jak psów bojowych. Poza tym czują się one pewniej w obecności swego przewodnika lub towarzyszy sfory. Same w obliczu niebezpie­czeństwa są raczej ostrożne. Dzięki temu, że są łatwe w szkoleniu, pojętne i inteligentne, zyskały sobie one nieprzeliczone rzesze mi­łośników i może żaden typ rasy psów nie jest tak popularny jak owczarki.