Zasadniczo można rozróżnić dwa kierunki hodowli wyżłów: kontynentalny i angielski. Wyżły kontynentalne niewątpliwie wy­wodzą się od dawych psów gończych i posokowców, spośród któ­rych, po wprowadzeniu w użycie broni palnej, wyselekcjonowano psy mające skłonność do wystawiania zwierzyny. W różnych re­gionach wytworzyły się dla tych samych celów rodzime rasy wy­żłów. Hiszpania ma 4 rasy krótkowłose — od lekkiego wyżła, zbliżonego do pointera, do ciężkiego, typu posokowca — oraz jedną długowłosą i jedną szorstkowłosą. Portugalia ma również wła­sną rasę. Francja ma 8 ras wyżłów krótkowłosych zwanych ,.braque" (z dodatkiem nazwy regionu lub nazwiska twórcy rasy), różniących się wzrostem lub umaszczeniem, oraz 4 rasy długowło­se zwane „epagneuls" i 2 rasy szorstkowłose względnie wełnisto-włose — „griffon d'arrêt" i „barbet". Włochy mają jedną ra­są krótkowłosą „bracco" i jedną szorstkowłosą „spinone". D a-n i a ma swego dość ciężkiego' wyżła krótkowłosego. Holandia 3 rasy, z których jedna przypomina raczej średniego szpica, a słu­ży do polowań wodnych. Węgry mają swego rodzimego wyżła żółtego w dwu odmianach sierści. Czesi — oprócz wyżłów ras niemieckich — hodują swoją rasę regionalną szorstkowłosą „cesky fousek". Niemcy do XX wieku mieli szereg ras regionalnych, odpowiadających pozostałościom feudalnej struktury państwa, po­dzielonego na królestwa i księstwa. Rasy te jednak w miarę postę­pującej unifikacji kraju ograniczono do gładkowłosych, długowło­sych i szorstkowłosych oraz pudelpointerów, raczej nielicznych, wypieranych przez szorstkowłose. Pogłowie psów myśliwskich w Niemczech było dość różnorodne i składało się z wyżłów, w któ­rych łączyła się krew ogara, posokowca i psów polowych pochodzą­cych z Hiszpanii, Francji, a ostatnio również w dużym stopniu angielskiego pointera. Od wyżła niemieckiego wymagano wielu różnych właściwości: stójki w polowaniu na ptactwo, buszówki i szperania w lesie, wzorowego aportowania postrzałków i dobrej pracy posokowca. Trudno wymagać od jednego psa, aby był do­skonały we wszystkich tych specjalnościach. Natomiast w angiel­skiej hodowli psów myśliwskich dążono do jak najdalej posunię­tej specjalizacji. Wpłynęły na to warunki lokalne i tradycja ło­wiecka. Zamożny myśliwy oraz jego personel dysponował psami o różnych specjalnościach. Łowiectwo kontynentalne, mające inne tradycje, wytworzyło inne typy psów myśliwskich. Kontynentalny myśliwy posługuje się na ogół jednym psem przy polowaniu na każdą zwierzynę. Pies wszechstronny może być ogólnie dobry, lecz w poszczególnych ro­dzajach łowiectwa nigdy nie jest w stanie konkurować ze specja­listą, a ten z kolei jest doskonały, ale tylko w swojej specjalności. Trzeba jednak wiedzieć, że każdy rodzaj polowania wymaga od psa odmiennych, często nawet sprzecznych dyspozycji wrodzo­nych. W obecnych warunkach stale kurczących się łowisk, male­jącego stanu kuropatw, wyżeł — szczególnie typu angielskiego — traci pole do popisu. Miejski myśliwy, który zaledwie kilka nie­dziel może poświęcić polowaniu, nie będzie miał okazji do wyszko­lenia polowca ani do utrzymania go w formie. Dla takich myśli­wych odpowiedniejszy jest płochacz, ewentualnie większy terier — tropowiec i aporter, a w ostateczności tzw. uniwersalny wyżeł kontynentalny.