Hodowca, który zamierza założyć hodowlę zwierząt futerkowych, musi dokonać wyboru właściwego miejsca pod fermę, gdyż jest to czynnik, który decyduje nie tylko o powodzeniu, ale o możliwości istnienia całego przedsięwzięcia. Na wybór miejsca pod fermę wpływa szereg czynników środowisko­wych, jak a) klimat, b) podłoże, c) otoczenie, d) komunikacja, e) względy ekonomiczne i in. Jeżeli porównamy klimat Kanady, tego klasycznego „kraju futer szla­chetnych", a zwłaszcza klimat Wyspy Ks. Edwarda, gdzie podjęto pierw­sze próby udomowienia lisów, z danymi polskich stacji meteorologicznych, przekonamy się łatwo, że zima jest u nas na ogół nieco mniej ostra niż w ojczyźnie lisa srebrzystego, a lato nie jest w Polsce gorętsze niż w Ka­nadzie. Z obserwacji myśliwych i podróżników wiemy, że najszlachetniej­sze futra pochodzą raczej z okolic o niezbyt zimnym i nie za ostrym klimacie, a wielkie i długotrwałe mrozy, zwłaszcza gdy są połączone z ostrymi wiatrami, powodują wytwarzanie się u zwierząt grubej, ostrej, szorstkiej, mało szlachetnej sierści. Futra o miękkim i jedwabistym wło­sie pochodzą ze zwierząt żyjących w strefie klimatu łagodniejszego. Nie znaczy to naturalnie, że niskie temperatury zimy są całkowicie niepo­trzebne czy nawet niekorzystne do wytwarzania się dobrych futer. Chłod­na jesień i mroźna, raczej śnieżna zima wpływają dodatnio na rozwój grubej i gęstej warstwy puchowej oraz pięknego włosa pokrywowego okrywy u wielu gatunków zwierząt. Zima przyczynia się również do wytworzenia się tej prawdziwie delikatnej i cienkiej skóry, jaką widzimy zazwyczaj u zwierząt pochodzących z dalekiej północy. Zakładając fermę należy więc unikać okolic znanych z silnych i długotrwałych mrozów, zwłaszcza połączonych z gwałtownymi wiatrami, taki bowiem klimat lo­kalny wpływa ujemnie na jakość futra. Dla Kanady, ojczyzny lisa srebrzystego, typowa jest późna wiosna i lato niewiele na ogół chłodniejsze od naszego. Ta właściwość klimatu Kanady jest raczej niekorzystna dla wychowu lisiąt i przyczynia się do dużych strat przychówka. Klimat miejscowy Wyspy Ks. Edwarda, gdzie założono pierwsze fermy zwierząt futerkowych, jest raczej łagodny, typu oceanicznego, a w porównaniu z naszym klimatem nieco chłodniejszy. Należy zaznaczyć, że lisy srebrzyste wykazują dużą zdolność do aklima­tyzacji i przystosowywania się do różnych warunków otoczenia. Najlep­szym dowodem tego są fermy położone w okolicach Nowego Jorku, o kli­macie cieplejszym niż klimat Polski. Jeżeli zaś porównamy nasz klimat z klimatem krajów zachodnich, przekonamy się, że kraj nasz, pod wzglę­dem naturalnych warunków do prowadzenia hodowli, należy postawio­na jednym z pierwszych miejsc; podczas gdy np. we Francji, Niemczech Zachodnich lub Anglii najodpowiedniejsze tereny prowadzenia z powo­dzeniem ferm zwierząt futerkowych leżą w terenach górskich, położonych co najmniej na wysokości 800 m nad poziomem morza, to u nas również na nizinach znajdujemy bez trudu odpowiednie warunki do hodowli. Ogólnie można stwierdzić, że odpowiednie do chowu większości gatun­ków zwierząt futerkowych są te obszary, na których średnia temperatura roczna nie przekracza +11°C, lecz również nie spada poniżej 0° C i to przy stosunkowo ostrej zimie (nawet do — 20° C średniego minimum styczniowego) i upalnym, ale niezbyt długim lecie (średnia lipca może dochodzić nawet do +20°C). Ze względu na warunki wychowu młodych korzystna jest raczej łagodna i niezbyt późna wiosna. Na rozwój futer przed ubojem wpływa natomiast dodatnio wczesna i chłodna, ale nie deszczowa jesień. Wilgotność powietrza zarówno względna, jak i bezwzględna może być dość wysoka. Dla rozwinięcia się pięknego futra korzystne są, jesienią zwłaszcza, liczne dni pochmurne i częste występowanie mgły. Nadmierne nasłonecznienie wpływa bowiem niekorzystnie na jakość futer. Zbyt czę­ste jednak deszcze i słoty odbijają się na jakości futer również raczej ujemnie; dotyczy to zwłaszcza zwierząt lądowych. Wpływ deszczu na ja­kość futer zwierząt wodnych (nutrie, piżmaki i bobry) jest już o wiele mniejszy, raczej bez znaczenia. Pożądane są natomiast opady śnieżne podczas dwu do trzech miesięcy zimowych. Stwarza to dla lisów warunki, do jakich przyzwyczajone są one w swojej ojczyźnie. Ogólna ilość opa­dów w różnych okolicach Ameryki i Azji Północnej, stanowiących ojczyznę najważniejszych gatunków zwierząt futerkowych, waha się w szerokich granicach 200 — 2000 mm rocznie. Optimum leży na Labradorze i wy­nosi 500 — 1000 mm opadu rocznie. Średnia opadów dla Polski leży na ogół w ramach tych granic. Duży wpływ na jakość futerek wywierają również promienie światła słonecznego, które mają wpływ na procesy chemiczne w ustroju. Przy­śpieszają one początkowo tzw. dojrzewanie sierści, przy czym włosy uzy­skują właściwą barwę, długość i grubość, później jednak światło powoduje ich rudzienie, blaknięcie oraz kruszenie. Jeżeli zaś, jak to ma miejsce np. na wysokości ponad 1090 m nad poziomem morza, w widmie słonecznym procent promieni nadfioletowych jest stosunkowo duży, włosy okrywy zewnętrznej dojrzewają niekiedy zbyt wcześnie, zanim jeszcze futro zi­mowe jako całość zdoła uzyskać właściwy stopień rozwoju. Wówczas, w okresie zabijania zwierząt, włosy są już matowe i częściowo zrudziałe. Ażeby temu złu zapobiec, urządza się na fermach, nie tylko w górach ale także i na nizinach, specjalne pomieszczenia, tzw. ciemniaki. Przenosi się do nich zwierzęta na czas dojrzewania okrywy włosowej, chroniąc je w ten sposób przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych. Środki dawniej stosowane w tym celu były bardzo prymitywne, a przy tym kłopotliwe. Ocieniano np. całe zagrody od strony południowej i od wschodu, ustawiano w nich specjalne daszki lub nawet wykopywano podziemne jamy. Jeżeli, zakładając hodowlę zwierząt futerkowych możemy na fermę wybrać teren o różnej wystawie, to za najlepsze uważane są na ogół wystawy północno-wschodnie oraz wschodnie. Nieodpowiednia natomiast będzie wystawa południowa. Zawsze też należy pamiętać o tym, żeby zapewnić fermie osłonę od tej strony, z której stale wieją w jej okolicy, zwłaszcza zimą, wiatry, które mogą wpływać niekorzystnie nie tylko na jakość futer, ale także na rozwój i zdrowotność zwierząt. Terenem odpowiednim do założenia fermy zwierząt futerkowych są wszelkie odłogi, karczowiska i inne nieużytki. Podłoże twarde i kamieni­ste jest raczej korzystne, gdyż mimo trudności przy budowie ogrodzenia, uniemożliwia podkopywanie się i ucieczkę zwierząt, a także nie rozmięka i stanowi złe środowisko dla rozwoju bakterii i pasożytów. Podłoże pod fermę musi być suche i przepuszczalne, pożądany jest zatem lekki spadek terenu, wpływający zresztą również na wystawę fermy. Należy dążyć do tego, aby hodowla zwierząt futerkowych leżała, w miarę możliwości, na uboczu od ważniejszych dróg komunikacyjnych (szos i linii kolejowych), w okolicy niezbyt gęsto zaludnionej. Nie powinna natomiast mieścić się w pobliżu dużych fabryk, kopalń czy lotnisk. Ruch komunikacyjny, częste przechodzenie ludzi oraz praca fabryk niepokoją bowiem zwierzęta, co odbija się niekorzystnie zwłaszcza na kotnych i kar­miących samicach, które w takich warunkach ronią, a także mogą opuścić albo nawet zagryźć swe własne młode. Niekorzystne jest również zakładanie ferm w okolicach gęsto zadrze­wionych, w lasach i zagajnikach, nie przynosi to bowiem hodowli więk­szych korzyści, a w znacznej mierze utrudnia obsługę i dozór fermy. Jakkolwiek ferma hodowlana zwierząt futerkowych powinna leżeć na uboczu od głównych szlaków i urządzeń komunikacyjnych, to jednak należy starać się, żeby dostęp do niej nie był zbyt utrudniony, w prze­ciwnym razie bowiem, konieczny dla zwierząt dowóz żywności, opału i różnych materiałów oraz wywóz skórek mógłby natrafić na niepotrzebne trudności. Hodowca zamierzający zorganizować fermę futerkową musi również stosować się do ogólnie obowiązujących w tym zakresie przepisów san itarno-epidemiologiczny ch.