Opisuję tu po kolei zadania, których najczęściej od psów się wymaga. Poszczególne ćwiczenia podaję w formie odrębnych za­gadnień. Kolejność ich nie jest bynajmniej wiążąca. Tak samo me­tody i pomoce stosowane przy nauce mogą być indywidualizowa­ne, zależnie od warunków i charakteru psa oraz możliwości prze­wodnika. Chodzi mi przede wszystkim o to, by dać wytyczne do zrozumienia psiej psychiki. Zrozumienie to wskaże najlepiej spo­sób postępowania z psem i drogę do zdobycia jego przywiązania. Będę tu starał się wskazać zarówno na bodźce, wykorzystywa­ne przy ćwiczeniach, jak i skojarzenia, które trzeba u psa utrwalić. Wspomnę też nieraz o mylnych skojarzeniach, które mogą po­wstać wskutek błędów przewodnika. Jasną jest rzeczą, że nie mogę przewidzieć wszystkich możli­wych błędów, wynikających z nieświadomości lub niedbalstwa. Inteligentny i uważny obserwator zawsze prędko zorientuje się w sytuacji i nie dopuści do wadliwych skojarzeń. Przewodnik po­winien mieć i to na uwadze, że jego samego obowiązuje przede wszystkim łagodna stanowczość, niewyczerpana cierpliwość i kom­pletne opanowanie. Nie wolno również spodziewać się zbyt szyb­kich postępów w nauce, a tym bardziej w kilku zadaniach na raz. Uwaga przewodnika i psa w czasie ćwiczenia powinna być zwrócona tylko w jednym kierunku. Lekcje nie mogą trwać zbyt długo, szczególnie w początkach nauki, by psa nie znużyć. Najle­piej przeprowadzać krótkie ćwiczenia kilka razy dziennie przy nadarzającej się okazji i wolnej chwili. W każdym razie przy pierwszych objawach znużenia należy . przerwać lekcję. Zawsze lepiej jest zmierzać do celu drogą pewną, choćby dłuższą, niż ku­sić się na prędkie uzyskanie wyników z ryzykiem popełnienia błę­du, którego korygowanie wymaga znacznie więcej czasu, cierpli­wości i umiejętności aniżeli nawet najwolniej postępująca, lecz prawidłowa nauka.