Kuny należą do rodziny łasicowatych (Mustelidae), tworząc w niej osobny rodzaj kuna — Martes obok innych, nie mniej ważnych dla rynku futrzarskiego rodzajów, jak np. łasica — Mustela z podrodzajem norka M. lutreola, a także rodzaj tchórz — M. putorius, wydra — Lutra lutra i in. Do rodziny łasicowatych należy dużo cennych gatunków zwierząt futerkowych. Najcenniejszy z futrzarskiego punktu widzenia, jako przedstawiciel rodzaju Martes jest soból (Martes zibellina L.). W Polsce pracujemy nad udomowieniem tumaka, czyli kuny leśnej (Martes martes L.), oraz ka­mionki albo kuny domowej (Martes foina L.). W Ameryce Północnej żyją należące do tego samego rodzaju gatunki, jak kuna kanadyjska (Martes pennata E.), kuna amerykańska (Martes americana S.) i tzw. soból hud-soński (Martes caurina S.). Wszystkie te gatunki (z wyjątkiem kuny kanadyjskiej) są do siebie bardzo podobne, a skóry ich przedstawiają dużą wartość futerkową. Pomimo to hodowla ich nie jest jeszcze rozpowszechniona i nasuwa wiele trudności. Pierwsze pozytywne wyniki osiągnięto w tym zakresie w Ameryce w r. 1925/26 (kuny kanadyjskie). Prace nad kunami leśnymi podjęte w latach pięćdziesiątych bieżącego wieku prowadzi w Polsce Instytut Zootechniki w Chorzelowie oraz Ogród Zoologiczny w Warszawie i w Gdańsku. Rozpłód prowadzi się poligamicznie, trzyma się jednak zwierzęta oddzielnie i dosadza samce do samic kilkakrotnie w okresie cieczki. Ciąża u kuny (licząc od pierwszego pokrycia do urodzenia mło­dych) trwa długo, w zależności od gatunku 9—10 miesięcy i czas jej nie jest ściśle określony. Wskazuje to na występowanie u nich diapauzy. Okres rozrodu kun przypada w kwietniu. Mioty liczą 1—7 szczeniąt o cię­żarze po 25—30 g każde. Żywienie kun opiera się na tych samych zasadach co żywienie norek. Różnice są tylko ilościowe. Pomieszczenia stosowane w chowie kun są w zasadzie podobne jak dla norek, dostosowuje się je jedynie do wielkości tych zwierząt.