Pokarmy stosowane w żywieniu kotów Kot dobrze odżywiony nie tylko ma lśniące futerko, przyjemny wygląd, jest wesoły i zwinny, ale jest przede wszystkim łowny; głodny i wynędzniały niechętnie łowi myszy. Łapanie myszy jest bowiem dla kota do pewnego stopnia „sportem"; musi mieć do tego odpowiednią kondycję. Głód nie może zrobić z lękliwego kota dobrego łowcy. Tylko bardzo wygłodzone koty, najczęściej bezdomne, jeśli uda im się upolować mysz albo szczura, zjadają je. Jednakże nawet głodny kot, jeśli raz zatruje się zjedzonym szczu­rem i „wyliże" się z choroby, więcej tych gryzoni nie zje. Pożywienie kota, zwłaszcza młodego, musi być urozmaicone i dostatecznie obfite. Niedostatek pożywienia lub brak w nim pewnych niezbędnych składników powoduje zahamowanie lub zakłócenie rozwoju młodego zwierzęcia. Obniża się jego żywotność i odporność na choroby. Trzeba też pamiętać, że kot potrzebuje witamin i składników mineralnych. Kot jest zwierzęciem mięsożernym, dlatego też pożywienie jego prócz pokarmów pochodzenia roślinnego, musi zawierać przede wszystkim mięso. Zarówno uzębienie kota, jak i przewód pokarmowy są przystosowane do przyjmowania i trawienia mięsa; soki trawienne żołądka kota trudniej rozkładają pokarmy pocho­dzenia roślinnego niż zwierzęcego. Konieczne jest dostarczenie młodym kociakom odpowiedniej ilości białka, węglowodanów, tłuszczu, soli mineralnych i wi­tamin. Białko jest podstawą pożywienia, zwłaszcza w pierwszych miesiącach życia, kiedy wzrost zwierzęcia jest najbardziej inten­sywny. Białko zawarte w pokarmie służy nie tylko do budowy tkanki mięśniowej, powłoki skórnej, włosów i innych tworów rogowych (pazury). Potrzebne jest ono do budowy wszystkich komórek. Tłuszcze, choć w mniejszej ilości niż białko, ale także są niezbędne do budowy komórek, a przy tym mają wysoką war­tość kaloryczną i wraz z węglowodanami są źródłem energii dla organizmu. Składniki mineralne są niezbędne do prawidłowego rozwoju tkanki kostnej. Brak ich w pokarmach powoduje zaha-* mowanie wzrostu kośćca, a wiec upośledza ogólny rozwój zwie­rzęcia. Rozwijający się organizm wymaga też odpowiedniej dawki różnych witamin, których niedobór wywołuje różne schorzenia. Kocięta nieprawidłowo żywione są wysokonożne, o płytkiej i płaskiej klatce piersiowej, brzuch natomiast mają duży. Błędy w żywieniu popełnione w okresie ich rozwoju są nieodwracalne i nie dadzą się już później naprawić. Pożywienie kota musi się składać przynajmniej w 1/3 z mięsa, resztę mogą stanowić takie potrawy człowieka, jak zupy, jarzyny, różne kasze, makaron itp., byle bez ostrych przypraw, korzeni i sosów. Głównym źródłem białka jest mięso. Najwartościowsze jest mięso surowe, musi ono jednak być zupełnie świeże i nietłuste, gdyż nadmierna zawartość tłuszczu wywołuje u kotów rozwol­nienie. Mięso dajemy pokrojone w małe kawałki. Należy unikać podawania kotu mięsa mielonego, które trudno mu chwytać ma­łymi siekaczami. Przy jedzeniu takiego mięsa kot brudzi sobie nos i zniechęca się do wszelkich mielonek. Najlepsze dla kotów jest mięso wołowe, następnie baranie, pod warunkiem, że usunięto z niego uprzednio tłuszcz, i wreszcie końskie. Koty żywione mięsem dobrze się rozwijają, są zdrowe i wesołe. (Doskonałym przykładem są koty, które chowają się w sklepach mięsnych - zazwyczaj pięknie rozwinięte, zwinne, o puszystym futrze i przyjemnym wyglądzie). Cielęcina i wieprzowina są mniej wskazane, gdyż wywołują rozstrój żołądka. Doskonałą karmę stanowi mięso królicze - jednakże trzeba je dawać gotowane, gdyż może zawierać zarazki lub pasożyty bardzo niebezpieczne dla zwierząt domowych i ludzi. Ze względów ekonomicznych można oczywiście dawać ko­tom mięso tańszych gatunków, a także odpady poubojowe, które chętnie zjadają. Szczególnie zdrowa i pożywna jest wątroba. Jest ona lekko-strawna, o łagodnie przeczyszczającym działaniu, bogata w witami­ny A, B i D, składniki mineralne, zwłaszcza żelazo. Wątrobę należy dawać przede wszystkim samicom na kilka dni przed porodem i w kilka dni po porodzie oraz zwierzętom chorym i po przeby­tych chorobach. Doskonałą karmą są także nerki i śledziona; koty jedzą je z apetytem. Jednakże zbyt duże ilości śledziony wy­wołują u kotów rozwolnienie. Jelita również są pokarmem pełno­wartościowym, jednakże koty niechętnie je zjadają. Cenną karmę stanowi też krew. Najlepiej dawać ją ugotowaną z kaszą. Na szczególną uwagę zasługują ryby; wywierają one dosko­nały wpływ na rozwój, zdrowie oraz wygląd kotów. Na przykład koty syjamskie żywione rybą mają znacznie jaśniejszą okrywę włosową niż żywione mięsem. Koty jedzą chętnie zarówno ryby morskie, jak i słodkowodne; doskonale nadają się dla nich dorsze. Ryby dajemy kotom sparzone wrzątkiem lub surowe. Chociaż ryby są bardzo zdrowe i pożywne, nie należy ich, zwłaszcza słodko­wodnych, dawać kotom w zbyt dużych ilościach, ze względu na występowanie w rybach tiaminazy, enzymu rozkładającego w or­ganizmie kota witaminy z grupy B. Niedopuszczalne jest karmienie kotów rybą nieświeżą. Trze­ba pamiętać, że już nawet trochę nieświeże ryby zawierają trujące substancje, tzw. ptomainy, których nie niszczy nawet długie go­towanie. Przed daniem kotu do zjedzenia ryby należy usunąć z niej ości, bo chociaż sok żołądkowy ma zdolność rozpuszczania ich, jednakże zanim to nastąpi, mogą one przebić ściankę żołądka. Jeszcze bardziej niebezpieczne są kości drobiu, które przy gryzieniu rozpadają się na ostre drzazgi, mogące przebić przewód pokarmowy i spowodować śmierć zwierzęcia. Potrzebne dla pra- widłowego rozwoju organizmu składniki mineralne znajdują się w żeberkach, obrosłych w chrząstkę główkach stawowych i goto-towanych łebkach kurzych (koty bardzo je lubią). Koty stare (powyżej 6 lat) nie powinny w ogóle dostawać kości. Organizm ich nie rozwija się już, a nadmiar składników mineralnych powo­duje zwapnienie naczyń krwionośnych i przyspiesza starość. Doskonałą karmą, zwłaszcza dla samców w okresie rui, a także dla osobników chorych i młodzieży, są jaja. Zwierzęta żywione jajami (nie należy jednak dawać ich więcej niż 2 sztuki tygodniowo, gdyż podawane częściej wywołują rozstrój żołądka) mają piękne, błyszczące futro. Jaja należy dawać surowe. Mleko jest pokarmem niemal tradycyjnym i często niektórzy właściciele kotów uważają, że może ono stanowić jedyne pożywie­nie zwierzęcia. Jest to oczywiście błędne mniemanie. Mleko ma duże wartości odżywcze i jest przez koty lubiane, jednakże nie może im całkowicie zastąpić mięsa. Mleko skarmiamy słodkie albo zupełnie kwaśne. Nie wolno dawać kotu mleka nadkwaszo-nego, ponieważ powoduje ono niebezpieczną biegunkę. Koty naj­bardziej lubią mleko ciepłe, ale powinno ono być przegotowane. Mleko ma szczególne znaczenie w żywieniu samic w okresie ciąży, karmienia i wychowu młodych. Kotka karmiąca, oprócz innych pełnowartościowych pokarmów, powinna dostawać co­dziennie mleko do picia. Pierwszym pokarmem dla kociąt powinno być mleko pełne, dosłodzone glukozą. Dobre pożywienie dla samicy stanowią także płatki owsiane albo inne kasze na mleku. W odżywianiu kotów należy też ko­niecznie uwzględnić podawanie warzyw - cebulę, sałatę, marchew itp., do spożywania których należy kota przyzwyczajać od małego. Kot żywiony wyłącznie mięsem z trudem daje się nakłonić do jedzenia pokarmów pochodzenia roślinnego, często woli nawet głodować. Koty jedzą czasem także trawę. Jest ona źródłem witamin oraz pobudza trawienie. Dlatego dla kota przebywającego w mieś­cie należy siać trawę w doniczce, w przeciwnym razie będzie ogryzał i niszczył liście roślin doniczkowych i zostanie niesłusznie uznany za szkodnika.