Kot zdrowy i chory U kota zdrowego wszystkie narządy organizmu pracują normalnie. Ma on wtedy rześki wygląd, dobry apetyt, żywe spoj­rzenie, normalnie trawi i regularnie załatwia swoje naturalne po­trzeby, spokojnie i równo oddycha, a jego serce bije wówczas rytmicznie. Normalna temperatura ciała kota zdrowego i wypoczętego, mierzona w odbycie, wynosi 38,5 do 38,8°C, tętno - 110-170 na minutę, a liczba oddechów - około 20-30 na minutę. Koty starsze oddychają wolniej niż młode, mają też wolniejsze tętno i niższą temperaturę. Odwrotnie jest u kotów otłuszczonych i ciężarnych kotek, które w porównaniu ze zwierzętami chudymi i samicami poza okresem ciąży oddychają szybciej, szybsze też mają tętno i wyższą temperaturę. Jeśli jeden z narządów w organizmie zacznie pracować nie­prawidłowo, odbije się to ujemnie na czynnościach innych narzą­dów, które zawsze współdziałają ze sobą, a więc zachwiana zosta­nie sprawność całego organizmu i jego przemiana materii. Ten nienormalny stan fizjologiczny, czyli zaburzenia normalnych czyn­ności życiowych organizmu, wywołane niekorzystnym wpływem 212 środowiska, nazywamy chorobą. Choroba rozwijająca się w orga­nizmie zwierzęcia wpływa na jego wygląd i zachowanie. Dla osób, które dobrze znają swego kota, jego zachowanie się, usposobienie i nawyki, odróżnienie zwierzęcia chorego od zdro­wego nie sprawia na ogół trudności. Inne niż zwykle zachowanie się i inny wygląd kota nasuwają podejrzenie, że pupilek nasz za­chorował. Przyczyny wywołujące chorobę mogą być różne, uderzenie powodujące wylewy krwi, naderwanie mięśni, złamania, zbyt niska lub wysoka temperatura, substancje trujące lub żrące, pasożyty zwierzęce, np. świerzbowiec żerujący w skórze i robaki przewodu pokarmowego, pasożyty roślinne, np. grzyby, wywołujące grzybi­ce skóry oraz bakterie i wirusy, wywołujące przeróżne choroby zakaźne, z których wiele jest zaraźliwych. Im wcześniej zostaną zauważone objawy choroby, tym szybciej można rozpocząć leczenie, a tym samym łatwiej zwierzęciu przy­wrócić zdrowie. Ma to szczególne znaczenie w chorobach zakaźnych, których rozwój może postępować bardzo szybko. Przy okazji należy zwrócić uwagę, że wbrew ogólnemu mniemaniu, koty na nosówkę nie chorują. Chory kot nie ma apetytu, nie reaguje na bodźce zewnętrzne (np. na wołanie), jest senny i osowiały oraz chowa się w ciemne zakątki. Częstymi objawami wskazującymi, że zwierzę jest chore, są: podwyższona temperatura ciała, przyspieszony oddech i szybsze tętno. Oprócz tych objawów, cechujących większość chorób, występują też objawy typowe tylko dla jednej z nich. Jest jednak wiele chorób, których objawy nie są typowe i wtedy rozpoznanie jest utrudnione. Tylko lekarz wet. może określić dokładnie, na co zwierzę choruje i jak je należy leczyć, do niego wiec trzeba się zgłaszać w razie choroby. Dysponuje on koniecznymi przyrządami, a nawet może przeprowadzić pomocni­cze badania laboratoryjne, które mu umożliwiają postawienie właściwej diagnozy. Leczenie polega na stosowaniu leków działających bezpo­średnio na przyczynę wywołującą chorobę (np. bakterie, wirusy, i grzyby itp.) lub też wzmacniających czynność poszczególnych narządów oraz właściwym żywieniu i pielęgnowaniu chorego zwie­rzęcia. Koty nie są uległymi pacjentami, gdyż nie pozwalają dokonać na sobie najmniejszego nawet zabiegu - drapią, gryzą, prychają, co utrudnia zadawanie leków. Jeśli wiec zmuszeni jesteśmy do zadania kotu jakiegoś środka leczniczego, trzeba zwierzę uprzednio owinąć ręcznikiem lub kawałkiem płótna, aby uniemożliwić dra­panie. Następnie unosimy głowę kota do góry, odciągamy żuchwę i zadajemy lekarstwo. Należy unikać wlewania większych ilości lekarstw płynnych. Proszki lub pigułki wprowadzamy do prze­łyku rozwierając obie szczęki za pomocą dwóch tasiemek zało­żonych na szczękę górną i żuchwę. Pigułki trzeba zadawać za pomocą długich szczypczyków. Zabieg ten należy robić bardzo ostrożnie, nieumiejętnie bowiem wprowadzony lek może trafić do tchawicy i wywołać zachłystowe zapalenie płuc.