Wzorzec wpisany do rejestru FCI 1 pod liczbą 148b (1964 r.). Jamniki zdobyły ogromną popularność na całym świecie (poza swą ojczyzną NRD i RFN, szczególnie zaś w Szwecji, gdzie licz­nie występują. Pod względem usposobienia oraz do pewnego stop­nia użytkowności jamnik jest zbliżony do posokowca, a z wyglądu przypomina krótkonożnego psa gończego. Obecnie miłośnicy tej rasy zapominają częstokroć o tym, że jamnik jest z pochodzenia psem użytkowym. Jeśli więc ma on zachować swą wartość,, to ma­teriał hodowlany powinien być selekcjonowany pod tym właśnie kątem widzenia także przez amatorów nie polujących. Przy zaku­pie szczeniąt należałoby dawać pierwszeństwo potomstwu psów, które zdały w praktyce egzamin norowca lub gończaka. Użytkowy jamnik musi być sprężysty i mimo krótkonożności musi być wytrwałym biegaczem jako posokowiec i szperacz lub nawet pies gończy, mieć wrodzoną pasję i ciętość na drapieżniki, mocne i zdrowe uzębienie. Poza tym nie powinien być pozbawiony pojętności i samodzielności. Ta samodzielność utrudnia wprawdzie opanowanie psa i wpływa ujemnie na karność, lecz to już łączy się z jego pracą. Jamnik jest nie tylko „indywidualistą", ale można by powie­dzieć „osobistością" psiego rodu. Z tym wszystkim łączy się jego zdolność myśliwska i przemiłe przywiązanie do pana. I wreszcie jeszcze jedna uwaga — jamnik ma być psem krótkonożnym, lecz nie krzywonożnym wskutek przebytej krzywicy. Trzeba przy tym pamiętać, że jest on wrażliwy na wilgoć, chłód i przeciąg. Jamnik w starszym wieku, kiedy już jest mniej ruchliwy, ma skłonność do tycia i związanej z tym złej przemiany materii, a także do niedowładu tylnej parth ciała. Należy więc codzien­nie wyprowadzać go na spacery, nawet gdy sam nie domaga się o to. Wrażenie ogólne. Pies niski, krótkonożny, o wydłużonej, lecz zwartej sylwetce i silnej muskulaturze. Głowa noszona śmiało, niemal „wyzywająco", o inteligentnym wyrazie. Mimo krótkich kończyn w stosunku do długiego tułowia nie może mieć sylwetki łasicy i nie może być ograniczony w ruchach. Głowa. Wydłużona, oglądana z góry i z boku — zwężająca się równomiernie aż do końca nosa, ostro zarysowana, sucha. W czę­ści mózgowiowej zaledwie płasko wysklepiona, z nie­znaczną krawędzią czołową (im mniejsza, tym bardziej typowa), przechodząca w szlachetnie uformowany grzbiet nosa. Łuki nad-oczne wydatnie zaznaczone. Chrząstka nosowa i koniec nosa dłu­gi i wąski. Ściśle przylegające wargi dobrze okrywają żuchwę, nie głębokie i nie ryjkowato spiczaste; kącik warg lekko zaznaczo­ny. Nozdrza rozwarte. Pysk dający się szeroko rozwierać, „roz­cięty" aż poza oczy. Uzębienie mocne i silna żuchwa. Kły mocne i ściśle zachodzące na siebie. Zgryz kleszczowy lub nożyco­wy jednakowo oceniane. Oczy średniej wielkości, owalne, osa­dzone na bokach głowy, o jasnym, silnym, lecz przychylnym i nie ostrym wyrazie, lśniące ciemno-czerwono-brązowe do czamobrą-zowych — niezależnie od umaszczenia szaty. Oczy jasne, rybie lub perliste u okazów szarych i łaciatych nie są pożądane, ale nie uwa­ża się ich za dużą wadę. Uszy osadzone wysoko niezbyt ku przodowi, dość długie, ale nie przesadnie, ładnie zaokrąglone, nie wąskie, nie spiczaste czy pofałdowane; ruchliwe. Przednią kra­wędzią przylegają ściśle do policzka. Szyja. Dość długa, muskularna, sucha bez fałdów skórnych tworzących podgardle, łagodnie wygięta w karku, noszona swo­bodnie i wysoko. Tułów. Przód dostosowany do wyczerpującej pracy pod zie­mią, muskularny, zwarty, głęboki, długi i szeroki. Kłąb wysoki i długi. Grzbiet w okolicy kręgów piersiowych poziomy, a w partii lędźwiowej lekko wysklepiony. Mostek silnie zazna­czony, tak znacznie wystający, że po obu jego stronach tworzą się dołki. Klatka piersiowa oglądana z przodu — owalna, oglądana z góry i z boków — pojemna, zapewniająca dostatecznie dużo miejsca dla serca i płuc. Zebra zachodzą daleko do tyłu i przechodzą stopniowo w linię brzucha. Zad długi, okrągły, sil­nie umięśniony. Kończyny przednie. Łopatka długa i ukośnie ustawiona, o twardym i plastycznym umięśnieniu^ mocno przylegająca do klatki piersiowej. Ramię takiej długości jak łopatka, ustawione do niej pod kątem prostym, o mocnej kości i silnym umięśnieniu przylegające do żeber, lecz nie pozbawione swobody ruchów. Pod-ramię krótkie, możliwie mało wygięte do wewnętrznej strony, z przodu i od zewnętrznej strony pokryte twardymi i plastyczny­mi mięśniami, takiej długości, aby odległość od podłoża (prześwit psa) do dolnej linii tułowia równała się mniej więcej 1/3 wysokości psa w kłębie. Łokcie położone w bliższej nieco odległości od siebie niż łopatki. Nadgarstek oglądany z boku — nie stromy ani wy­chylony do przodu. Przy właściwej długości oraz ukątowaniu ło­patki i ramienia noga przednia oglądana z boku zasłania najniższy punkt linii piersi. Łapy twarde i dobrze wysklepione, z mocny­mi opuszkami (podeszwami). Palce zawsze ściśle zwarte, wyraźnie wysklepione, z mocnymi pazurami i elastycznymi opuszkami. Z pięciu pazurów cztery dotykają ziemi. Kończyny tylne. Miednica nie za krótka, dość silnie rozwinię­ta, położona umiarkowanie ukośnie. Uda silne, dość długie, usta­wione pod kątem prostym do miednicy. Pośladki zaokrąglone. Ko­lana szerokie i mocne. Podudzia w porównaniu z podudziem psów innych ras krótkie, ustawione pod kątem prostym do uda, silnie umięśnione. Staw skokowy szeroki o silnie zaznaczonej pięcie. Śródstopie długie,, ruchliwe w stosunku do podudzia, nieco wygię­te ku przodowi. Łapa wsparta na podłożu całą podeszwą. Cztery zwarte i ładnie wysklepione palce juk u łap przednich. Pazury krótkie. Tył oglądany z tyłu — zupełnie prosty. Ogon. Osadzony ną wysokości kręgosłupa, tworzący jego prze­dłużenie bez silnego wygięcia. Cechy odmianowe jamników. Jamniki hoduje się w trzech od­mianach szaty — krótkowłose, szorstkowłose i długowłose. Wszystkie one powinny odpowiadać w równej mierze wyżej po­danemu wzorcowi. Cechy odmianowe zostaną kolejno omówione.