Jeszcze w epoce kamiennej wykorzystywali ludzie na okrycia futra i skóry zwierzęce. Uzyskiwano je z upolowanych zwie­rząt, a później, w miarę postępów hodowli, także od zwierząt udomowionych. Poza wysoko cenionymi skórkami jagniąt karakułów przez wiele wieków za szczególnie wartościowe uważano wyłącznie futra zwierząt dzikich, zwłaszcza drapieżnych, gryzoni, kopyt­nych, a od XIX wieku również torbaczy. Głównym źródłem zaopatrzenia handlu w skóry na futra były polowania i ma­sowe odłowy przy użyciu pułapek. Dopiero ostatnie dziesiątki lat ubiegłego wieku stały się początkiem zorganizowanej ho­dowli przemysłowej na wielką skalę lisów srebrzystych, później norek, lisów polarnych (piesaków), nutrii i szynszyli. Podej­mowano też próby hodowli innych zwierząt. Główne tereny zdobywania skór futerkowych dla potrzeb rynku światowego to pierwotnie Europa i Azja, później Ame­ryka Północna, Ameryka Południowa i Australia z Oceanią. Afryka nigdy nie odgrywała większej roli jako dostawca szla­chetnych skór na futra. Udział skór futerkowych, pochodzących z hodowli fermowej stale wzrasta, zwłaszcza jeśli chodzi o skóry masowego użycia (np. króliki) oraz najcenniejsze skóry „szlachetne" (norki, so­bole). Hodowla fermowa stała się obecnie najważniejszym pro­ducentem i dostawcą rynku światowego.